Αιωνιότητα σ' ενα βλέμμα.....



Στις ρίζες τους ξαποστασε ο ηλιος.....διαμαντευοντας τ' ανθη τους...

δυο τρεις ακτίνες ξωμειναν,κόκκινες φλογες κι εγειραν,

στα μεταξένια φύλλα τους...

Αέρινες οπτασίες οι ελπιδες φτερούγιζαν γύρω τους,

προσμένοντας να γινουν Ευτυχία....

Οι κρίνοι των θεων..

άπειρο μεγαλειο ,άφατη γλυκύτητα,

η λευκότητα του άσπιλου, η χαμενη άγνοια, η λησμονιά του αγνού,

η παιδιαστικη αναμονή....

Σχεδον εναέριοι.. στ' απόκρημνα, στ' απάτητα, στ' αδιάβατα...

Nα μοιάζουν με παράκληση με προσευχή με ταμα...

Σαν θα σταθείς στην στερνα με τις καστανιές.......      στου κυρ Μιχαλη το μετόχι..

στις παρυφές του Καθαρού......

........

Παρακάλεσε θεε μου ποσο παρακαλεσα.......

Μα ηταν το γέλιο σου ....

Ληστρική υπέροχη...

Αρπαξε σκεψη και μιλια και μ΄αφησε άφωνη .......

.....

Ποσο θα θελα..

Ποσο θ' αντεχες;

Μ' εξοργίζεις ..δεν ξέρεις τι θέλω να πω..

Νομίζεις..

Μα..

Δεν μου απαντησες..

Μα..

Πότε θα παραδοθεις..

Ποτέ.....

.....!!!

Κι εσκασε το γελιο σου, σαν κυριακάτικο απόγευμα..

Κοροϊδευτικό και συναμα τρυφερό....

Το πηρε ο αναγελαστής κι απλώθηκε στα τρίστρατα,

δρασκέλισε λόγγους , βουνα κι εφθασε στ' αγιοθυριδο

της Παναγίας της φανερωμένης...Μπερδεύτηκε στα εικονίσματα..

στάθηκε στην αγια τράπεζα έπαιξε με τον Χριστό...

Και γύρισε στα χείλια σου.....

Μοσχοβολούσε ο τοπος λιβάνι κι αγιο μύρο.......

........

Ποτέ ειπες;

Και στα ματια σου, παγιδεύτηκε ουρανος και γη, παρελθον και παρον....

Αιωνιότητα σ' ενα βλέμμα..!

Και ηταν το γελιο σου

που εκλεψε την παράσταση...

το μπλε σου

που μου κοψε την ανασα.......

.........

Σαν θα σταθεις στην στερνα με τις καστανιες...

Εκει στους προποδες του καθαρού...

Εκει που η δυση του ηλιου και η ανατολη του φεγγαριου..

συμαινουν ενα!

Εκει που εσυ και γω= ενα...

Παρακαλεσα θεε μου ποσο παρακαλεσα.....

.....

Μα σε μια στιγμη τοσο θεικη..

πως να μην αναγνωρισεις τα ψήγματα του αιώνιου ;

Βουβη ανταλλαγή...

Η στιγμη που δεν ειχε αναγκη απο λόγια...

Και πάντα εσυ  και γω ...

έκπληκτοι ν΄ανακαλύπτουμε...

Πως ουτε οχρονος ουτε ο χωρισμός..

μπορούν να μας επηρεάσουν....

......

Τρυφερη νυχτα...και στ' απομακρο στις κορφες των βουνών,

σαν ενα κομμάτι μεταξι , ν' αναδύονται οι κρινοι των θεων.


Νόστος, Δρόμος, Καρδια( blogame) Κάλλιο αργα......


Άνοιξε το συρτάρι,

πάνω πανω διπλωμένη μια θάλασσα

και το δρομάκι με τους φοίνικες,

μερικοί απονύχτεροι διαβάτες..χάθηκαν στη στροφή του δρόμου

μετα τριξiματα εντόμων, κάπου καπου μιας σαύρας το τρεχαλητό

..μερικά φωτα που ξαγρυπνουσαν ακόμα

σύνταξαν , έσβησαν,

απόλυτο σκοταδι

μας σπαραζουν καποιες στιγμές,

μαχαίρια που γυρίζουν στων σπλάχνων μας τα σπλαχνη

ανεμοκλωστινο υφάδι η σκέψη σου, μετάξι η μορφή σου

αναστεκομαι με κατάνυξη σε ταπεινά και απορρημενα βήματα,

στ' ακροκλωνορα των δεντρων σε συναντώ

στων λουλουδιων τ' ανθη σε αγγίζω

στ' αθώρητου τις σκιες σε ψάχνω

στης μαργαρίτας το μέτρημα, στου μελιού το στάξιμο

θαρρώ πως ολα γύρω μου περα απ το χρώμα και το σχήμα τους

εχουν κατι απο σένα

και θελω να σου πω πως πέρασαν τοσα  χρονια

ομως εγω δεν μπόρεσα να συνηθίσω στην απουσία σου  

στην αγια μέθη των στιγμών που ολα αλήθεια  μοιαζουν,

απλώνω τα χερια μου να σ' αγκαλιάσω, να σου πω..

ω ποσα θελω να σου πω Μαμά...

Πυκνωνουν οι σκιες ακεφαλων σωμάτων

θέρετρο καλοκαιρινό η βουλή

Τουρίστες ..σαν τελειώσουν οι διακοπές

τινάζουν τις φυλλοβολες αξιες

κρατούν στις αποσκευές τους ενθύμιο σκονης απο ερείπια

τον αναμνηστικό καπνο φωτιάς στα βλέφαρα τους

αφηνουν πισω τους βεβηλα πατήματα

απο λεηλασίες ονείρων,οραμάτων, ιδεών,

και φεύγουν...

Εκει που σκότωσαν και δεν γύρισαν να ψαξουν για θύματα

Εκει που ακρωτηριασαν και δεν γύρισαν να δωσουν βοήθεια

Ζουμε με λίθινες αναπνοές

και εναν υδάτινο τριβέα δακρύων

να μας αλλοιώνει την όραση και να θολώνει το μυαλό μας

Και φτάσαμε να βλεπουμε τις περιστάσεις ως ανθρώπους

την νωθρότητα ως υπέρβαση

την παράλυση ως αντίδραση

Φοβάμαι Μαμα.. φοβαμαι, για τα παιδια μας,

το παιδι μου,

για τις αντοχές , απαντοχες, δυνάμεις και αποθέματα μας

σ' αυτους τους τρεμοντες και άγονους καιρούς που

σβήνουν θρύλους , παραμύθια κι αφήνουν στη θέση τους

κατήφεια,  βυθών ειδωλα , ναυαγια, ανυπαρξία...

πως θα ζησουμε;;

Στις κρυπτές των ερωτων, ποίηση, αλήθεια, ευθύνη ,

πνέουν τα λοίσθια...

Καντηλι ακοίμητο η ματιά σου

λαμπει στο σύθαμπο του δειλινού

άφραστη αρμόνια

που αποκρίνεται με θλίψης χαμόγελο

για την απουσία της φωνης σου

Και ετσι μένεις άυλη να σε πορφυρωνει η δύση

χρώμα μου γλυκο..απόχρωση μου αιθέρια

που σιγα σιγα υποχωρεις στο σκοτάδι,

ποσο σκληρός εγινε ο κοσμος χωρις εσένα.




Kαι περαν των οριζόντων...


όλα χανόντουσαν σιγα σιγα στου αποσπερου τους ίσκιους ...

 αλλόκοτη γαλήνη ...

σμιλεμένα τα βουνα..

Στοχαστική η φραγκοσυκιά..

αγέρωχα Κυπαρισσία τα ματια σου..

θα μπορουσα  θαρρώ να πεταξω και περαν των οριζόντων..

για ενα αγγιγμα ,μια λεξη, ενα βλεμμα.

Ριγουν τα λιοφυλλα..

λατρευα την ταπεινότητα της γης και την ευγένεια των αστρων που σε διέκρινε..

κυματίζουν υγρές ομίχλες ....πράσινες απροσδόκητες ραβδώσεις εξωραΐζουν την απουσία σου..

αρκεί ενας τοσο δα ανεμος..

για να λευτερωθουν ανασες, αρώματα ,παγιδευμένα στις πτυχώσεις των καιρών..

 γεμιζουν αποχρώσεις τα νερα ..

ποτε δεν ειναι ιδιες..

αλλάζουν σαν τις νοτες της μουσικής..

μονολογεις.

καποιες λεξεις απο μια κάποια στγμη και μετα

σερνονται υποσιτισμένες στα ποδια σου

καποτε καποτε τις ψιθυρίζεις ετσι για να τις ακουσεις μονον εσυ..

ποτε δεν αντεξα την παρουσια της απουσιας σου..

σμιλευουν τα αορατα το περίγραμμα σου..

χρυσίζει το αναπαντεχο και το μοιραίο..

  ορφανευει η αφη

και ηταν εκεινες οι στιγμες που μπορουσες να εκφρασεις ολες μου τις σκεψεις μονο

 με μια λεξη

ενα χρώμα

 μια κίνηση

  και να προσπαθήσω δεν θα καταφερω να εξηγησω   γιατι νοιωθω την ανασα σου,

  τον σφυγμο σου, την σκεψη σου, το ασύνορο βλεμμα σου..

Αλλοκοτη νυχτα ολα βυθισμενα στην αχλύ της ουτοπιας..

''στοργικα να ψιλαφίζεις την αγαπη που φευγει'' 

Σ αγαπώ


Ακραγγιγματα...


Βράδυασε

στο ένα της θάλασσας και του ουρανού

 συμβολιστικη ασαφεια συνένωσης..

σαν βατοκοπι ξεκλαριζε ο ανεμος τα δενδρα

τρεχανε τα χαμολογια απο γωνια σε γωνια

αυθόρμητα θυμήθηκα..τα ματια σου

πελώρια συννεφα 

δεσαν πισθάγκωνα το φεγγαρι.

μια πεταλουδα διαλεξε να πεθάνει

μεσα στον ιβίσκο

                                                                                                                                  ερωτας μεχρι τελείας πτώσεως


ειχες μαζεψει ενα ματσακι λεξεις

απ τις χαραδρες των χεριων σου ενα ματσακι λεξεις

δεμενο περίτεχνα με την φωνη σου

τι ωραιο μπουκετο αλήθεια

σαν το Έλυνα

ο χρονος σταματαγε στα πέτρινα σκαλια

η προοπτική της Λησμονιάς εσβηνε στον απόηχο της μνήμης 

ποση αγαπη

ποσα σχήματα

ποσοι θόρυβοι ανεπαίσθητοι

διαχυτη γλαυκοτητα

σαν μυστικη καταγραφη

ευγενικής καταγωγής

κουρνιαζει αδιαπεραστο το σκοταδι πανω στα κυματα

ενας διαβατης ακούστηκε μεσα στην σιωπη

αμορφη παρουσια

με την νυχτα να μουτζουρώνει το περιγραμμα του

κροταλισμα στο κατωφλι

σκεψη που αυθωρεί

θα μπορουσες να εισαι  συ

ποσο η αναγκη ευνοεί την ευπιστια

πως να φευγατισης την ελπιδα

αρχισε παλι να χαιδευει το υστερα με τα ονειρα της

συχναζε παντα στην ακρη των χειλιων σου ο σαρκασμος

 ενα αιτημα μοναξιας μεσα στα ματια σου

και κεινο το χαδι της σιωπης στα χερια σου

ακραγγιγματα

θα μπορουσες να φιαχνεις νοηματα

εφυγες

θα ξαναρθεις

και ισως ισως να ξαναφυγεις

ενα πηγαινέλα

ακλωνητα θεμελιωμενο

πανω  σε δακρυα, φαντασμαγοριες δυσεων, πονο, πρασδοκια ,αναζητηση...

μα δεν γυριζω επιστρέφω..ειχες πει

διαλεξε η αγαπη τον δικο μας ερωτα για να γραψει

την ιστορια της ? ρωτησα..

ε, ας την αφησουμε να την γραψει, απαντησες






Γαληνη....

Βράδιασε, μια ησυχία βούτηξε στην θαλασσα     black-and-white-inspirational-photos-part7-14.jpg

της πηρε τα κύματα, την αφησε βουβη.

        Ρευστη  νυχτα .                                                .

        Πυκνώνουν τ' αορατα, παρεμβαίνουν τα αιφνιδια..

, σταζει στις βουνοκορφες, ασήμι και έβενο...

        μπαινοβγαίνει το σκοταδι απ το παραθυρο..

        το ανάλαφρο μουρμουρητό των λιοφυλλων..

      τα σπασμενα συννεφα .   

         Τιποτα πια δεν δικαιουται, την αξια της ληθης

     της αυτοσυγχωρεσης.

     Καπου καπου,ξεμυτιζει αυτη η αλλόκοτη αγαπη με το λυειν και δεσμειν

στο μέτωπο,

    σελαγιζοντας μνημες.

Γλίστρησε στην ανασα σου

αρπάχτηκε απ'  τους  χρησμους των ματιων σου...

αλλοκοτη αγαπη,

απομακρύνεται στροβιλιζόμενη, χωρις αγκυροβόλια, χωρις θεμέλια

   μια στο χτες, μια στο σημερα, στο αυριο,  στο παντα.

  Τσακιζεται  ανημπορο το φαντασμα σου στο αιωνιο.

  Kαι εναι ο βόμβος των πραγματων της άσωστης  σιγής του  αναίτιου..

   που παλεύουν να  ξορκίσουν  το στοιχειό του αέναου..

Βραδιασε,

ταξιδεύω σε μια θαλασσα δακρύων..

με το άσπιλο των πηγών στον κορφο μου..

    τιποτα πια δεν δικαιούται, την άξια της ληθης, της αυτοσυγχωρεσης...

    μονο εκεινο το ξεχασμενο γαρύφαλλο στο προσκεφαλο σου που δηλώνει ''θαυμασμό.''


Στα πληκτρα των βραχων....

Αντιφέγγιζαν στα βαθη του ορίζοντα ραγισμενες Κυριακές
Δυο θλιμμένες νοτες στα πλήκτρα των βραχων αναζητούσαν μουσική

φωτιες στην ακρη τ'ουρανου ρουφουσαν τον αερα για να γεννήσουν δικο τους ανεμο

στην πισω σιγαλια του δειλινού ασίγαστη η μαγεία
 Αν με αγγιζες

 δεν θα μπορουσα να μην σκιρτήσω..

 Λαβωμενη η νυχτα από αδεσποτες απουσιες

  
Αν με αγαπούσες

 δεν θα μπορουσα να φυγω

  
αν σου μιλουσα

 δεν θα μπορουσες να μ' ακουσεις...

κι ομως

 θα σου διαβαζα τις λεξεις που αφησαν  στο πρόσωπο σου οι βροχες

  
αν αγωνιζόμουν

 δεν θα μπορουσα να νικήσω 

  χλωμες παλίρροιες  μαζεύουν σπασμένα μπουκάλια
σκισμένα  σ' αγαπω σε κυματα τσαλακωμένα
Στην οδο των απρόσμενων χαμογελων, σε ειχα συναντησει θυμαμαι
η βουκαμβίλια  σε ακρα προσοχή ...οι μικρες πνοες  χωρις σταγονα ανασα   
εκεινο το πεπλο που με τύλιξε το βλέμμα σου  ακομα το κρατω
και το πρωτο δερμα του ονείρου, που ειχες στα χερια σου   
υπαρχουν λενε για τα παντα μικροι θεοι.
    αλλα ποιος είναι ο θεος της κρυφής φωνης που τραγουδαει των ερώτων τα παθη?

απλωσε το φθινόπωρο το χερι του εκοψε το καλοκαιρι χωρις σταγονα αιμα

στον παράδεισο εχω κρατήσει ενα νησι απαράλλακτο εσυ λεει ο ποιητης

 στον δικο μου παραδεισο  κατω απο ασπιδες ωδίνων και θριάμβου ξαναγεννήθηκε τ'αγέννητο

ενα μικρο ηλιοτρόπιο

 απαράλλακτο εγω

που εχει το κεφαλι του γυρισμένο στον ηλιο

 απαράλλαχτος εσυ


φτεραλπιδες...

1005374_394877447279246_347980399_n.jpg

ποσό λαμπει αυτη η νυχτα

σκοτεινιασε τ' απεραντο κι αυτη η μυγδαλιά τοσους μηνες

ουτε ενα λουλουδι

Κρεμάστηκαν τα δακρυα στα ξεραμένα κλώνια της  βροχης

ελαφρύς κυματισμός  και το ύστατο  φύλλο επεσε

οχι δεν θα βρεξει να ξεπλυθούν οι αμαρτίες ...

να γίνουμε και μεις υποτελείς της αθωότητας

μονο αλμύρα ατμιζει απο παντου.. ποσο εξωπραγματικά ομορφα

ανθιζει το αλατι στις μικρές αλικες των καιομενων βραχων

μια ψαροβαρκα φτανει με φτεραλπιδες γυρω της

ετσι ονομασαν τους γλαρους ενα ζευγαρι ναυαγών ....

τα σκυλια γαβγίζουν.. καποιος θ' ανεβαινει τις σκαλες..

ενα αερικο κλεινει τα ματια..

ξεβαφει τα χρωματα ο χρονος..

να σε γνωριζα αλλη μια φορα..

σαν ύμνος που βρεθηκε γραμμενος πάνω σε πλάκες..

οι μύθοι ειναι πανω απο την λογικη κολλάνε σαν στρείδι

στα ελαχιστα και  μοναδικα..ετσι απλα.. δυο κοχυλια ζωντανεύουν

σημαινουν και μιλουν....

περα μακρια πέφτει ενα αστερι

ισα που πρόλαβα να σας [σου] ευχηθώ

καληνυχτα.


Ναταν στ' αληθεια.....

beautiful-morning-picture-wallpaper-hd-2.jpg

Νυχτερι τα ματια σου

με κεντηστρες, βιβλια παλια ,μισανοιχτα,

καντηλια εκκλησιας που τρεμοσβηνουν

 και τ' αργαλιου τον ηχο.

Μου λειπει ενα μανταλακι ν' απλωσω το τελευταιο ρουχο.

Nαταν στ αληθεια λιογερμα να μην το διαφεντευεις

προσευχηταρι και ψαλμος χωρις την δεηση σου.

Ναχα

 σταλαγματιες πευκομελο, αρτο και λιγα σταχυα,

να ταξω στις φασκομηλιες στην ριγανη στον θύμο

να μην γροικουν το βημασου .

Κατεβηκαν οι δημοσιες στην τελευταια σταση

ξεχυθηκαν οι γειτωνιες στα τριστρατα ,

μ'ασβεστωμενες φορεσιες και κεινη η δικια σου

φανταζει η ομορφοτερη, τον πλατανο στην μεση της,

το καστρο δαχτυλιδι, σανδαλια τα παιδοπουλα, κατωφλι σκουλαρικι ,
η μανα στον αυλογυρο και οι  πραματευταδες, 
ξαφνου το καλυτερο, να φτανει ο σφυγμος της,
 να μπαινεις μες το σπιτι σου ,
με τον καιρο στους ωμους,
 της  θαλασσας τα μυστικα
 και διπλα η περηφανια 
να κανει το ντεμπουτο της, στης μανας σου τα ματια...!!!
Μου λειπει ενα μανταλακι ν' απλωσω το τελευταιο ρουχο ''σου''
Ναταν στ' αληθεια χαραμα χωρις ν' ανατειλεις.

Νυστερι...

Βραδυασε κι ουτε

ενα λυχναρι φως να ραγισει το σκοταδι

Νυστερι η νυχτα ..

ξεφλουδισε τα σοκακια, τις χαραδρες ,τις λαμψεις των αστρων

και τ' αφησε γυμνα .

 Στην ουγια τηςστοιβαγμενα

πανωφορια γερασμενων καιρων.

στα εγκατα τ'ουρανου, ενα κουβαρι  το φεγγαρι..καλα κρυμμενο..

οχι.. δεν υπαρχει τιποτα να σου φεγγει ..

μην σκονταψεις.. μην γλιστρησεις.. μην χαθεις..

 προσεχε !!!

Να κρατας παντα την φλογα μαζι σου και της αρμονιας τον ηχο.

θα ηθελα να μαθω πως αφουγκραζονται οι γεφυρες, τον παλμο της συναντησης...

φασματικη η μορφη σου..

 χαραγμενη στην ραχη της απουσιας.

καποτε κρυφα σου..

 ειχα παρακαλεσει..

 να γινω η παυλα και η τελεια σου..

κερδισα την παρενθεση..

δεν πειραζει.

Και ειναι "Νυχτα''




Σκεφτικη ειρωνια....

Nα εχεις προσωπικη σχεση με οτι γινεται..

τιποτα μα τιποτα δεν επαναλαμβανεται το σωμα μας το ξερει..

κατι τετοιες νυχτες που ολα ειναι αμφιλεγομενα..

δραπετευουν οι στιγμες, σαν ροδοπεταλλα τριανταφυλλου..

σιωπηλα ματωνουν, του κρινου την λευκοτητα

 εχεγγυο παραδοσης, μοναδικο αγγιγμα αγαπης ,λιγο πριν πεθανουν...

μαζευτηκαν οι θορυβοι κρυφτηκαν στις γωνιες με την σιωπη αγκαλιαστηκαν

Χαραξε.. με χαραξε..

αυτη ημερα αναδυθηκε απ την θαλασσα

θρεμμενη με βοτσαλα κι  αλμυρα

σταθηκε στα ξεμονια των βουνων

με τυρι της φωτιας μεσουρανισε

και μια ρακι στο ποδι να φχηθει στους εορταζοντες

προσπερασε...''προσπερασες''

τους ισκιους των φωνων..

των θεων τις φωτοσκιασεις..

της κραυγης τον ηχο..

του σπαραγμου την ευδιαθεσια..

 των ερειπιων τον θριαμβο.

Aπελπισια

Δεν ηξερα πως υπαρχουν τοσων ειδων απελπισιες

και πως η προσωπικη απελπισια του καθενος δεν ηταν ποτε, τοσο απελπισμενη

ώστε να κερδισει αυτην την μαχη.

Διπλες..

τιναχτηκα...

για να διπλιασει η χαρα..

αφησε και ξομπλια η γυναικα για το ματι το κακο

γιορταζει το Λενιω μας βλεπεις

φαε κορη μου η γλυκα τους θα σου φιαξει την διαθεση...

μια σκεφτικη ειρωνια καθισε στην αδεια καρεκλα πλαι μου

Ηταν? Ειναι? Θα ειναι? ποιος ξερει...

χαμογελασα..

νικηθηκαμε κατα κρατος..

το μονο παρηγορο σ' αυτην την ητα ..

δεν εσερνε την υποταγη πισω της.

Μια βελωνια φως πηδηξε στα ματια μου

ειχε παντα τοση δυναμη το βλεμμα σου.......